Jakop Ahlbom (Zweden, 1971) kwam begin jaren negentig naar Nederland, waar hij de Mime Opleiding in Amsterdam volgde. Bij zijn afstuderen in 1998 ontving hij de Top Naeffprijs voor meest veelbelovende student. Zijn choreografisch talent viel op, evenals de poëtische momenten die hij wist te creëren en de bravoure, energie en fysieke kracht die hij bij zijn spelers losmaakte. Inmiddels werkt hij al twee decennia aan een eigen en eigenzinnig oeuvre.

Jakop Ahlbom:
“Van jongs af aan was ik gefascineerd door het circus. Ik zag daar acrobaten en illusionisten die magische dingen deden. Ik werd gegrepen door het onmogelijke dat voor mijn ogen opeens mogelijk werd. Het liet me zien dat er andere wetten kunnen gelden: dat je de zwaartekracht kan trotseren, dat je door dimensies en materie heen kan gaan, dat als je wilt je de wereld op zijn kop kan zetten door simpelweg ondersteboven te gaan hangen in het klimrek op de speelplaats. Magie ontstaat op meerdere niveaus, maar één daarvan is om iets mee te maken wat we niet mee kunnen maken in onze dagelijkse realiteit.”

“Ik wil werelden creëren, waar anderen wetten gelden. Ik wil onder de huid kruipen, de emotionele werelden verbeelden die aan ons handelen en onze gedachtes ten grondslag liggen. Ik wil de mens letterlijk binnenstebuiten keren, het onderbewuste verbeelden en vormgeven.”

“Ik houd van kunst in al zijn vormen en aspecten. Kunst weerspiegelt ons leven en onze gevoelens. Het laat ons op een andere manier kijken naar ons bestaan en de wereld er omheen. Kunst kan de conventionele wetten van het leven verbreken, de realiteit verbuigen. Met als gevolg dat we door de vervreemdende vorm kunnen lachen en huilen, getroost kunnen worden, gepassioneerd kunnen zijn. Over de grote, maar misschien vooral de kleine dingen van het leven.”

“Onze dromen kloppen vaak gevoelsmatig, maar wanneer we proberen ze logisch te reconstrueren vallen ze uit elkaar. Mijn voorstellingen bestaan vaak in de droom, waar de logica wordt gevormd door het associatieve en het emotionele. Ik wil mijn publiek verleiden om mee te gaan in mijn droomwereld, om zichzelf daar weer in terug te vinden, om te delen in het wonder van iets dat onmogelijk is.”

Jakop Ahlboms werk begint altijd bij het individuele en kleinmenselijke. Alle mechanismen die hij toont zijn representatief voor de wereld op macroniveau. Het zijn universele thema’s. Daarin schuilt zijn maatschappelijk engagement. Hij schept een microkosmos in een beeldtaal die surreëel en magisch-realistisch is en altijd vanuit beweging vertrekt. Hij verlaat het lineaire om via de droomlogica vrij spel te hebben om denken en voelen in alle vormen toe te laten. Jakop Ahlbom creëert beelden die we nooit eerder zagen, vervreemdend zijn. De emotionele ervaring staat centraal. Hij laat ons met een andere lens kijken.

Zijn voorstellingen vragen om een secure voorbereiding en uitvoering. Het is als een Zwitsers uurwerk, waarvan het mechanisme zeer gevoelig is afgesteld. Dat vraagt om technische perfectie. Ieder detail wordt met zorg en aandacht gemaakt en ingezet om de visuele effecten te creëren. Dit leidt tot de bijzondere en onmogelijke werelden die Jakop Ahlbom zoekt en om deze kwaliteit te bereiken is een intensieve voorbereiding en lange repetitieperiode nodig. De verhalen, ervaringen en virtuositeit van een diverse spelersgroep zijn daarin van groot belang. Jakop Ahlbom vraagt ze vanuit vorm en beweging te werken, niet vanuit de psychologie. Vanuit deze fysieke benadering maakt hij zijn voorstellingen. Alles wordt ingezet om het publiek tot in de diepste vezel van hun lichaam te beroeren.